Het genot van de zomerochtend

Tijdens deze zonnige dagen in augustus is iedere ochtend voor mij een feest. Rond een uur of zes baant de eerste zonnestraal van de dag zich een weg door het spleetje tussen de gordijnen. Allereerst zie ik hem op de muur verschijnen. Vanuit daar gaat hij langzaam naar beneden. Hij kruipt over de replica van Van Gogh's Boomwortels die aan mijn muur hangt. Vervolgens over de bedstijl. Op dit moment klop ik mijn kussen op, want ik wil alles goed kunnen zien. De 27 minuten die volgen kijk ik toe hoe de zonnestraal over de verfomfaaide bos haar van mijn vriendin glijdt en daarna langs de rest van haar lichaam. Haar hals, haar schouders, haar rug, haar billen en haar benen. Een voor een worden ze in het zachte goud van het ochtendgloren gehuld. Het leven is mooi!

Pantoffels in de ochtenddauw

Natuurlijk zijn het niet slechts de eerste dertig minuten van de dag, hoe mooi ze ook zijn, die een dag kleur geven. Het eerste volle uur van de ochtend daarentegen, daar kan ik de rest van de dag mee vooruit. Ik doe mijn pantoffels aan, knoop mijn ochtendjas om en loop de tuin in. Hier ga ik iedere ochtend dertig minuten in de zon zitten. Op dit tijdstip is de zon al warm, maar tegelijk bezitten de zonnestralen nog een mildheid die ze in de loop van de ochtend verliezen. Bovendien waait er een fris ochtendbriesje. Mijn pantoffels heren behoeden me voor natte voeten, daar de ochtenddauw in duizenden juweeltjes op de grassprieten van mijn gazon blinkt.

Van achtertuin naar kantoortuin

Als het half uur voorbij is, ga ik snel naar binnen om koffie te zetten en de rest van mijn ochtendroutine te doorlopen. Tanden poetsen, douchen, mijn vriendin een zoen geven en dan de auto in. In de kantoortuin valt er helaas niet zoveel te genieten als in mijn achtertuin. Mijn dagen vullen zich meestal met oeverloze vergaderingen over rapporten waarvan ik vermoed dat ze uiteindelijk ongelezen in een la verdwijnen. Ik werk als manager in een groot bedrijf. Efficientie is het toverwoord van deze tijd. De ironie is dat we heel veel praten over efficientie, maar in werkelijkheid totaal inefficient bezig zijn. Ik zweef echter nog steeds op de prettige roes van mijn ochtendritueel. Zowel in de achtertuin als in de kantoortuin ben ik hoogst inefficient, maar dat deert me niet. Voor mij is efficientie onbelangrijk. De zonnestralen op mijn vriendins verfomfooide haardos. Het frisse ochtendbriesje. De pantoffels in de ochtenddauw. Dat is voor mij belangrijk!